ploigisi h3
bottom_neo.jpg

Ekdoseis3

ΟΙ ΚΑΤΑΒΑΣΙΕΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
 
ᾨδὴ α'
Χριστὸς γεννᾶται· δοξάσατε. 
Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν· ἀπαντήσατε. 
Χριστὸς ἐπὶ γῆς· ὑψώθητε. 
ᾌσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ, 
καὶ ἐν εὐφροσύνῃ, ἀνυμνήσατε λαοί· 
ὅτι δεδόξασται.
 
Ο Χριστός γεννάται, δοξολογήσατε Αυτόν.
Χριστός ο Θεός από τους ουρανούς κατέβη, προϋπαντήσατε Αυτόν.
Χριστός πάνω στη γη φάνηκε, άνθρωποι υψωθήτε απ’ τα γήινα προς τα ουράνια.
Όλοι οι λαοί της γης ψάλατε άσματα στον Κύριο
και με ευφροσύνη υμνήσατε Αυτόν
που είναι δοξασμένος.
 
ᾨδὴ γ'
Τῷ πρὸ τῶν αἰώνων ἐκ Πατρὸς γεννηθέντι ἀῤῥεύστως Υἱῷ, 
καὶ ἐπ' ἐσχάτων ἐκ Παρθένου σαρκωθέντι ἀσπόρως, 
Χριστῷ τῷ Θεῷ βοήσωμεν· 
Ὁ ἀνυψώσας τὸ κέρας ἡμῶν, Ἅγιος εἷ Κύριε.
 
Στον Υιό του Θεού, που προαιώνια γεννήθηκε, χωρίς να μεταβληθεί η ουσία του, από τον Θεό Πατέρα
και που στις έσχατες ημέρες πήρε και την ανθρώπινη σάρκα από την Παρθένο Μαρία, χωρίς σπέρμα ανδρός,
στον Χριστό τον Θεό ας αναφωνήσουμε:
Κύριε, Συ, που ανύψωσες και μεγάλυνες τη δύναμή μας, είσαι άγιος.
 
ᾨδὴ δ'
῾Ράβδος ἐκ τῆς ρίζης Ἰεσσαί, 
καὶ ἄνθος ἐξ αὐτῆς Χριστέ, ἐκ τῆς Παρθένου ἀνεβλάστησας, 
ἐξ ὄρους ὁ αἰνετὸς κατασκίου δασέος, 
ἦλθες σαρκωθεὶς ἐξ ἀπειράνδρου, ὁ ἄυλος καὶ Θεός. 
Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε.
 
Από το γένος του Ιεσσαί βλάστησε κλαδί, η Παρθένος,
και απ’ αυτήν ως άνθος βγήκες Χριστέ.
Ήρθες Συ ο άυλος Θεός, που απ’ όλους δοξάζεσαι και σαρκώθηκες από την κόρη που δεν είχε έρθει σε σαρκική συνάφεια με άνδρα, σαν από βουνό με βαθύσκιωτο αδιαπέραστο δάσος.
Δόξα γι’ αυτό στη δύναμή Σου, Κύριε.
 
ᾨδὴ ε'
Θεὸς ὢν εἰρήνης, Πατὴρ οἰκτιρμῶν, 
τῆς μεγάλης Βουλῆς σου τὸν Ἄγγελον, 
εἰρήνην παρεχόμενον ἀπέστειλας ἡμῖν· 
ὅθεν θεογνωσίας πρὸς φῶς ὁδηγηθέντες, 
ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζοντες, δοξολογοῦμέν σε, Φιλάνθρωπε.
 
Θεέ μας που είσαι Θεός της ειρήνης και φιλάνθρωπος Πατέρας,
μας έστειλες τον Υιόν Σου τον Μονογενή, Αγγελιοφόρο της μεγάλης και προαιώνιας απόφασής Σου,
που προσφέρει σε μας την ειρήνη με Σένα.
Γι’ αυτό κι εμείς, τα έθνη, που από την πλάνη οδηγηθήκαμε στο φως της γνώσεως του αληθινού Θεού,
από το σκοτάδι της ασέβειας, που βρισκόμαστε πριν, τώρα, στη χαραυγή της νέας ζωής της πίστεως,
Σε δοξολογούμε, φιλάνθρωπε Κύριε.
 
ᾨδὴ ς'
Σπλάγχνων Ἰωνᾶν, ἔμβρυον ἀπήμεσεν ἐνάλιος θήρ, οἷον ἐδέξατο· 
τῇ Παρθένῳ δὲ ἐνοικήσας ὁ Λόγος καὶ σάρκα λαβών, 
διελήλυθε φυλάξας ἀδιάφθορον· 
ἧς γὰρ οὐχ ὑπέστη ῥεύσεως, 
τὴν τεκούσαν κατέσχεν ἀπήμαντον.
 
Από τα σπλάχνα του το θαλάσσιο κήτος σαν έμβρυο απέβαλε τον Ιωνά σώο και αβλαβή, όπως τον δέχτηκε.
Το ίδιο και ο Μονογενής Λόγος του Θεού, αφού κατοίκησε στην κοιλιά της Παρθένου και πήρε σάρκα,
πέρασε από την πανάχραντη μήτρα της, διαφυλάξας αυτή αδιάφθορη.
Πράγματι επειδή δεν συνέβη μεταβολή στη μήτρα αυτή που Τον γέννησε,
παρθένο τη διατήρησε.
 
ᾨδὴ ζ'
Οἱ παῖδες εὐσεβείᾳ συντραφέντες 
δυσσεβοῦς προστάγματος καταφρονήσαντες, 
πυρὸς ἀπειλὴν οὐκ ἐπτοήθησαν, 
ἀλλ' ἐν μέσῳ τῆς φλογὸς ἐστῶτες ἔψαλλον· 
Ὁ τῶν Πατέρων Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
 
Οι Τρεις άγιοι Παίδες, που ανατράφηκαν με την ευσέβεια στο Θεό,
περιφρόνησαν την ασεβή βασιλική διαταγή
και δεν τρόμαξαν από την απειλή της φωτιάς,
αλλά, ενώ στέκονταν μέσα στις φλόγες, έψελναν,
Συ, ο Θεός των Πατέρων μας, είσαι άξιος να υμνείσαι.
 
ᾨδὴ η'
Θαύματος ὑπερφυοῦς ἡ δροσοβόλος ἐξεικόνισε κάμινος τύπον· 
οὐ γὰρ οὓς ἐδέξατο φλέγει νέους, 
ὡς οὐδὲ πῦρ τῆς Θεότητος Παρθένου, ἣν ὑπέδη, νηδύν· 
διὸ ἀνυμνοῦντες ἀναμέλψωμεν· 
Εὐλογείτω ἡ κτίσις πᾶσα τὸν Κύριον, 
καὶ ὑπερυψούτω εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
 
Το υπερφυσικό θαύμα της ενανθρωπήσεως του Θεού, προεικόνιζε εκείνη η κάμινος στη Βαβυλώνα που ανέδιδε δροσιά,
γιατί δεν κατέκαυσε τους νέους που ρίχτηκαν μέσα σ’ αυτή,
όπως και το πυρ της Θεότητος δεν κατέκαυσε την κοιλία της Παρθένου μέσα στην οποία ήρεμα εισχώρησε,
γι’ αυτό και εμείς ας ψάλλουμε αναφωνώντας,
όλα τα δημιουργήματα υμνείτε τον Κύριο
και υψώνετε Αυτόν υπεράνω κάθε ανθρωπίνου μεγαλείου σ’ όλους τους αιώνες.
 
ᾨδὴ θ'
Μυστήριον ξένον ὁρῶ καὶ παράδοξον! 
οὐρανὸν τὸ σπήλαιον· 
θρόνον Χερουβικὸν τὴν Παρθένον· 
τὴν φάτνην χωρίον ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρητος, 
Χριστὸς ὁ Θεὸς· ὃν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν.
 
Παράδοξο και ακατανόητο θαύμα ατενίζω.
Το σπήλαιο λαμπρό ουρανό,
την Παρθένο θρόνο Χερουβικό,
τη φάτνη τόπο όπου αναπαύτηκε ο Χριστός, που ως Θεός δεν περιορίζεται σε υλικό χώρο.
Αυτόν λοιπόν ανυμνώντας εμείς οι πιστοί δοξάζουμε με μεγάλη δόξα.
 
Pin It
footer
  • Σάββατο 16 Δεκεμβρίου Αγγαίου του προφήτου, Μοδέστου, Θεοφανούς

  • Πόσους μήνες έχει ο χρόνος;

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ